यह तन जंगम रूखड़ा, सुनियो भवि प्रानी।
एक बूंद इस बीच है, कछु बात न छानी॥टेक॥
गरभ खेतमें मास नौ, निजरूप दुराया।
बाल अंकुरा बढ़ गया, तब नजरों आया॥१॥
अस्थिरसा भीतर भया, जानै सब कोई।
चाम त्वचा ऊपर चढ़ी, देखो सब लोई॥२॥
अधो अंग जिस पेड़ है, लख लेहु सयाना।
भुज शाखा दल आँगुरी, दृग फूल रवाँना॥३॥
वनिता बेलि सुहावनी, आलिंगन कीया।
पुत्रादिक पंछी तहां, उड़ि वासा लिया॥४॥
निरख विरख बहु सोहना, सबके मनमाना।
स्वजन लोग छाया तकी, निज स्वारथ जाना॥५॥
काम भोग फलसों फला, मन देखि लुभाया।
चाखतके मीठे लगे, पीछैं पछताया॥६॥
जरादि बलसों छवि घटी, किसही न सुहाया।
काल अगनि जब लहलही, तब खोज न पाया॥७॥
यह मानुष द्रुमकी दशा, हिरदै धरि लीजे।
ज्यों हूवा त्यों जाय है, कछु जतन करीजे॥८॥
धर्म सलिलसों सींचिकै, तप धूप दिखइये।
सुरग मोक्ष फल तब लगैं, ‘भूधर’ सुख पइये॥९॥
Artist: पं. श्री भूधरदास जी
स्रोत: भूधर भजन सौरभ, पृष्ठ १०३ से १०४
खोज: यह तन जंगम रूखडा, सुनियो भवि प्रानी, यह तन जंगम रूखड़ा, सुनियो भवि प्रानी

