(राग-अहो केवुं भाग्य जाग्युं)
अहो मारां नसिब जागे, वीरनां वचनो मळ्यां;
शक्र सेवित वचन रागे, कारज मुज सघळां फळ्यां. अहो. 1
वर्धमान तुज मूरति प्रेमे, दुरित मुज दूरे गयां;
तीर्थेश्वर तुज दर्श देखी, कार्य मुज निकट थयां. अहो. 2
अजरामर तुज रूपडुं निरखी, मनडुं मुज हर्षित थयुं;
शिवंकर तुज मुखडुं देखी, चित्तडुं मुज विकसित थयुं. अहो. 3
अविकारी तुज नयन पेखी, नयन मुज उल्लसित थयां;
ध्यानेश्वरी तुज करने नीरखी, मुजकर अति लज्जित भयां. अहो. 4
जगदीश्वर तुज चरण निरखी, मुज हृदय चरणे गयुं;
करुणासिन्धु तुज कृपाथी, मुज जीवन सफल थयुं. अहो. 5
कृपानिधि तुज मीठी नजरे, भव्य जीव मुक्ते गया;
योगीनाथ तुज दर्शन योगे, दुःखिया पण सुखिया थया. अहो. 6
तीर्थपति तुज वंदन ध्याने, देडको पण देव थयो;
दयानिधि तुज शरण ग्रहीने, अभिमानी पण नमी गयो. अहो. 7
एम महिमां तुज सांभळीने, हरखे जे तुजने यजे;
सेवक तुमारा चरण सेवीने, तेही अमृत पदने भजे. अहो. 8
स्रोत: जिनेन्द्र स्तवनावली (सोनगढ़), पृष्ठ ५८