प्राणी लाल! छांडो मन चपलाई
देखो तन्दुलमच्छ जु मनतैं, लहै नरक दुखदाई॥प्राणी.॥
धारै मौन दया जिनपूजा, काया बहुत तपाई।
मनको शल्य गयो नहिं जब लों, करनी सकल गँवाई॥प्राणी.॥१॥
बाहूबलि मुनि ज्ञान न उपज्यो, मनकी खुटक न जाई।
सुनतैं मान तज्यो मनको तब, केवलजोति जगाई॥प्राणी.॥२॥
प्रसनचंद रिषि नरक जु जाते, मन फेरत शिव पाई।
तनतैं वचन वचनतैं मनको, पाप कह्यो अधिकाई॥प्राणी.॥३॥
देंहिं दान गहि शील फिरैं बन, परनिन्दा न सुहाई।
वेद पढ़ैं निरग्रंथ रहैं जिय, ध्यान बिना न बड़ाई॥प्राणी.॥४॥
त्याग फरस रस गंध वरण सुर, मन इनसों लौ लाई।
घर ही कोस पचास भ्रमत ज्यों, तेलीको वृष भाई॥प्राणी.॥५॥
मन कारण है सब कारजको, विकलप बंध बढ़ाई।
निरविकलप मन मोक्ष करत है, सूधी बात बताई॥प्राणी.॥६॥
‘द्यानत’ जे निज मन वश करि हैं, तिनको शिवसुख थाई।
बार बार कहुँ चेत सवेरो, फिर पाछैं पछताई॥प्राणी.॥७॥
Artist: पं. द्यानतराय जी
स्रोत: आध्यात्मिक भजन संग्रह (सं. श्री सौभाग्यमल जैन, पं. टोडरमल स्मारक ट्रस्ट, जयपुर, २००६), भजन १०३