जै जगपूज परमगुरु नामी, पतित उधारन अंतरजामी।
दास दुखी, तुम अति उपगारी, सुनिये प्रभु! अरदास हमारी॥१॥
यह भव घोर समुद्र महा है, भूधर भ्रम-जल-पूर रहा है।
अंतर दुख दुःसह बहुतेरे, ते बड़वानल साहिब मेरे॥२॥
जनम जरा गद मरन जहां है, ये ही प्रबल तरंग तहां है।
आवत विपति नदीगन जामें, मोह महान् मगर इक तामें॥३॥
तिस मुख जीव पर्यो दुख पावैं, हे जिन! तुम बिन कौन छुड़ावै।
अशरन-शरन अनुग्रह कीजे, यह दुख मेटि मुकति मुझ दीजे॥४॥
दीरघ काल गयो बिललावैं, अब ये सूल सहे नहिं जावैं।
सुनियत यों जिनशासनमाहीं, पंचम काल परमपद नाहीं॥५॥
कारन पांच मिलैं जब सारे, तब शिव सेवक जाहिं तुम्हारे।
तातैं यह विनती अब मेरी, स्वामी! शरण लई हम तेरी॥६॥
प्रभु आगैं चितचाह प्रकासौं, भव भव श्रावक-कुल अभिलासौं।
भव भव जिन आगम अवगाहौं, भव भव शक्ति शरण की चाहौं॥७॥
भव भवमें सत संगति पाऊं, भव भव साधनके गुन गाऊं।
परनिंदा मुख भूलि न भाखूं, मैत्रीभाव सबनसों राखूं॥८॥
भव भव अनुभव आतमकेरा, होहु समाधिमरण नित मेरा।
जबलौं जनम जगतमें लाधौं, काललबधि बल लहि शिव साधौं॥९॥
तबलौं ये प्रापति मुझ हूजौ, भक्ति प्रताप मनोरथ पूजौ।
प्रभु सब समरथ हम यह लोरैं, ‘भूधर’ अरज करत कर जोरैं॥१०॥
Artist: पं. श्री भूधरदास जी
स्रोत: भूधर भजन सौरभ, पृष्ठ ५५ से ५६
