जगदानंदन जिन अभिनंदन, पदअरविंद नमूं मैं तेरे॥टेक॥
अरुणावरन अघताप हरन वर, वितरन कुशल सु शरन बडेरे।
पद्मासदन मदन मद-भंजन, रंजन मुनिजनमनअलिकेरे॥१॥
ये गुन सुन मैं शरनै आयो, मोहि मोह दुख देत घनेरे।
ता मदभानन स्वपर पिछानन, तुम विन आन न कारन हेरे॥२॥
तुम पदशरण गही जिनतैं ते, जामन-जरा-मरन-निरवेरे।
तुमतैं विमुख भये शठ तिनको, चहुँ गति विपतमहाविधि पेरे॥३॥
तुमरे अमित सुगुन ज्ञानादिक, सतत मुदित गनराज उगेरे।
लहत न मित मैं पतित कहों किम, किन शशकन गिरिराज उखेरे॥४॥
तुम बिन राग दोष दर्पनज्यों, निज निज भाव फलैं तिनकेरे।
तुम हो सहज जगत् उपकारी, शिवपथ-सारथवाह भलेरे॥५॥
तुम दयाल बेहाल बहुत हम, काल-कराल व्याल-चिर-घेरे।
भाल नाय गुणमाल जपों तुम, हे दयाल, दुखटाल सबेरे॥६॥
तुम बहु पतित सुपावन कीने, क्यों न हरो भव संकट मेरे।
भ्रम-उपाधि हर शमसमाधिकर, ‘दौल’ भये तुमरे अब चेरे॥७॥
पद्मा - लक्ष्मी; उगेरें - गाए, शशकन - खरगोश; सबेरें - सब - समस्त।
Artist: कविवर श्री दौलत राम जी
स्रोत: दौलत भजन सौरभ, पृष्ठ ७६ से ७७
