चिन्मात्र स्वरूपं आनन्द रूपं समयसार अविकार रे।
हो अनुभव सुखकार प्रभो॥टेक॥
सब ही संयोग वियोग रूप, पर्याय विनाशी जानी,
क्षणभंगुर चंचल चपला सम, बाह्य विभूति मानी।
आश्रय योग्य एक शुद्धात्म, हुआ सत्य निरधार रे॥1॥
भोग रोग की खाना महा, अकुलतामय दुःखदाई,
बंध रूप भव-भव भटकावें, आज समझ में आई।
हुई सहज निवृत्ति आनन्दमय, चाह न रही लगार रे॥2॥
नहिं अन्यत्र कहीं रस आवे, निजानन्द रस पायो,
सहज एकत्व-विभक्त परम शोभित चिद्रूप लखायो।
जगी सहज रुचि होय लीनता निज में मंगलकार रे॥3॥
हो निर्ग्रन्थ दशा आनन्दमय, वर्ते प्रचुर स्व-संवेदन,
विषय-कषायारम्भ रहित हो, ज्ञान-ध्यानमय मम जीवन।
जंगल में एकाकी असंग रह, ध्याऊँ निज पद सार रे॥4॥
नहीं द्रव्य-गुण-पर्यायों में, नहीं विश्व में कहीं मुझे,
दीखे कर्त्तृत्व की गुंजाइश, सहज पूर्णता दिखे मुझे।
निर्विकल्प निर्द्वन्द सहज ही, जानूँ जाननहार रे॥5॥
स्रोत: जिनवाणी भक्ति, पृष्ठ ८६ से ८७