आरती सुविशाल रत्न झारे दिपाई, सुवर्ण मय धरि पात्र इन्द्र हाथे विहसाई॥
प्रज्वलंति कर्पूर पुष्प माला करि सोहै, अन्धकार फोडंति भविय लोक मन मोहै।
जे जिनवर भक्ति करी आरती करंती, ते अज्ञान हरी करि केवल ज्ञान लहंती॥
आरतीय कनक वरणी धरि जिनेश्वरतणे भुवन।
उत्तर दक्षिण पूरब पश्चिम, चहुँ दिशि जिन चैत्यालय।
अतीत अनागत वर्तमान, तीन चौबीसी होय
कल्याण कीजिये, कर जोड़ि जिये। जिन बहोत्तर होय चंग
प्रणमिजे पुरुषा, त्रिषठ सलाखा। नित्य नवा होई रंग।
आरती हुई चौबीस जिनेश्वर, तणे भुवने हुई निनाद।
तिहां झालर घण्टा, घोषघोमन्ता, श्री मंगल मन आणंद॥
स्रोत: श्री प्राचीन पूजन संग्रह, पृष्ठ २७ (श्री प्राचीन पूजन संग्रह | Shri Prachin Pujan Sangrah)