चौपाई
राजविषैं जुगलन सुख किया, राज त्याज भवि सिवपद दिया।
स्वयंवोध स्वंभू भगवान्, वंदौं आदिनाथ गुनखान॥१॥
इंद्र छीरसागर जल लाय, मेर न्हुलाए गाय बजाय।
मदनविनासक सुखकरतार, वंदौं अजित अजितपदधार॥२॥
सुकल ध्यान करि करम विनास, घाति अघाति सकल दुखरास l
लह्यौ मुकतिपद सुख अधिकार, वंदौं संभव भवदुखटार॥३॥
माता पच्छिम रैन मझार, सुपनै सोलै देखे सार।
भूप पूछि फल सुन हरखाय, वंदौ अभिनंदन मन लाय॥४॥
सब कुवादवादी सिरदार, जीते स्यादवाद धुनि धार।
जैनधरमपरकासक स्वाम, सुमतिदेव पद करों प्रनाम॥५॥
गरभ अगाऊ धनपति आय, करी नगरसोभा अधिकाय।
बरखे रतन पंदरै मास, नमौं पदमप्रभु सुखकी रास॥६॥
इंद्र फनिंद्र नरिंद्र त्रिकाल, वानी सुनि सुनि हौहिं खुस्याल।
बारै सभा ग्यानदातार, नमौं सुपारसनाथ निहार॥७॥
सुगुन छियालिस हैं तुम माहिं, दोष अठारै कोऊ नाहिं।
मोह महातमनासक दीप, नमौं चंदप्रभु राख समीप॥८॥
बारै विध तप करम विनास, तेरै भेद चरित परकास।
निज अनिच्छ भवि इच्छकदान, वंदौं पहुपदंत मन आन॥९॥
भवि सुखदाय सुरगतैं आय, दसविध धर्म कह्यौ जिनराय।
आप समान सवनि सुख देह, वंदौं सीतल धरि मन नेह॥१०॥
समता सुधा कोपविपनास, द्वादसांग बानी परकास।
चारि संघ आनंददातार, नमौं स्रिअंस जिनेमुरसार॥११॥
रतनत्रय सिर मुकुट विसाल, सोभै कंठ सुगुनमनिमाल।
मुकत - नारि-भरता भगवान्, वासुपूज्य वंदौं धरि ध्यान॥१२॥
परम समाधिसरूप जिनेस, ग्यानी ध्यानी हितउपदेस।
करम नास सिवसुख विलसंत, वंदौं विमलनाथ भगवंत॥१३॥
अंतर बाहर परिगह डार, परम दिगंबर व्रतकौं धार।
सरव जीव हित राह दिखाय, नमौं अनंत वचन मन काय॥१४॥
सात तत्त्व पंचासति काय, अरथ नवौं छ दरव बहु भाव।
लोक अलोक सकल परकास, वंदौं धर्मनाथ अघनास॥१५॥
पंचम चक्रवर्त्ति निधि भोग, कामदेव द्वादसम मनोग।
सांतिकरन सोलम जिनराय, सांतिनाथ वंदौं हरखाय॥१६॥
बहु थुति करैं हरख नहिं होय, निंदैं दोष गहैं नहिं सोय।
सीलवान परब्रह्मस्वरूप, वंदौं कुंथुनाथ सिवभूप॥१७॥
वारै गन पूजैं सुखदाय, थुति वंदना करैं अधिकाय।
जाकी निज थुति कबहु न होय, वंदौं अर जिनवर पद दोय॥१८॥
परभौ रतनत्रै अनुराग, इस भौ व्याह समै वैराग।
बाल ब्रह्म पूरनव्रतधार, वंदौं मल्लिनाथ जितमार॥१९॥
विन उपदेस स्वयं वैराग, थुति लौकांत करैं पग लाग।
‘नमः सिद्ध’ कहि सब व्रत लैहिं, बंदी मुनिसुव्रत व्रत दैहिं॥२०॥
स्रावक विद्यावंत निहार, भगतिभावसौं दियौं अहार।
वरखै रतनरासि ततकाल, वंदौं नमि प्रभु दीनदयाल॥२१॥
सव जीवनके बंदी छोर, राग दोष दो बंधन तोर।
रजमति तजि सिव तियकौं मिले, नेमिनाथ बंदौ सुखनिले॥२२॥
दैत्य कियौ उपसर्ग अपार, ध्यान देखि आयौ फनिधार।
गयौ कमठ सठ मुख करि स्याम, नमौं मेरु सम पारसस्वाम॥२३॥
भौसागरतैं जीव अपार, धरमपोत मैं धरे निहार।
डूबत काढ़े दया विचार, वरधमान वंदौं बहु वार॥२४॥
दोहा
चौबीसों पदकमलजुग, वंदौं मन वच काय।
‘द्यानत’ पढ़ै सुनै सदा, सो प्रभु क्यौं न सुहाय॥२५॥
इति स्वयंभूतोत्र।
सोर्स: धर्म विलास (पंडित श्री द्यानतराय जी )