सूवा बत्तीसी | Suva Battisi
१. ता तर विषय भोग अन धरे, सुवटै जान्यो ये सुख खरे।
उतरे विषय सुखन के काज, बैठ नलिनपै विलसै राज॥
२. बैठो लोभ नलिनपै जबै, विषय-स्वाद रस लटक्यो तबै।
लटकत तरें उलटि गये भाय, तरमुंडी ऊपर भये पाँव॥
३. नलनी दृढ़ पकरे पुनि रहै, मुखतें वचन दीनता कहै।
कोउ न तहाँ छुड़ावनहार, नलिनी पकरे करहि पुकार॥
४. पढ़त रहै गुरू के सब बैन, जे-जे हितकर रखिये ऐन।
सुवटा वन में उड़ जिन जाहु, जाहु तो भूल चुगा जिन खाहु॥
५. नलनी के जिन जइयो तीर, जाहु तो तहाँ न बैठहु वीर।
जो बैठो तो दृढ़ जिन गहो, जो दृढ़ गहो तो पकरि न रहो॥
६. जो पकरो तो चुगा न खइयो, जो तु खाव तो उलट न जइयो।
जो उलटो तो तज भज धइयो, इतनी सीख हृदय में लहियो॥
७. ऐसे वचन पढ़त पुन रहै, लोभ नलिन तज भज्यो न चहै।
आयो दुर्जन दुर्गति रूप, पकड़े सुवटा सुन्दर भूप॥
८. डारे दुःख के जाल मंझार, सो दुख कहत न आवै पार।
भूख-प्यास बहु संकट सहै, परवस परयो महा दुख लहै॥
९. सुवटा की सुधि-बुधि सब गई, यह तो बात और कछु भई।
आय पस्यो दुखसागर माहिं, अब इततैं कितको भज जाहिं॥
१०. केतो काल गयो इह ठौर, सुवटै जिय में ठानी और।
यह दुख जाल कटै किह भांति, ऐसी मन में उपजी ख्याति॥
११. रात-दिना प्रभु सुमरन करै, पाप-जाल काटन चित धेरै।
क्रम-क्रम कर काट्यो अघजाल, सुमरत फल भयो दीनदयाल॥
१२. अब इततैं जो भजकै जाऊँ, तौ नलनी पर बैठ न खाऊँ।
पायो दाव भज्यो ततकाल, तज दुर्जन दुर्गति जंजाल॥
१३. आयो उड़त बहुरि वन माँहि, बैठ्यो नरभवद्रुम की छाँहि।
तित इक साधु महा मुनिराय, धर्म देशना देत सुभाय॥
१४. यह संसार कर्मवन रूप, तामहिं चेतन सुआ अनूप।
पढ़त रहै गुरु वचन विशाल, तौहु न अपनी करै संभाल॥
१५. लोभ नलिन पै बैठ्यो जाय, विषय स्वादरस लटक्यो आय।
पकरहि दुर्जन दुर्गति परै, तामें दुःख बहुते जिय भरै॥
१६. सो दुख कहत नं आवै पार, जानत जिनवर ज्ञान मझार।
सुनतहि सुवटो चौंक्यो आप, यह तो मोह पस्यो सब पाप॥
१७. ये दुख तौ सब मैं ही सहे, जो मुनिवर ने मुखतें कहे।
सुवटा सोचे हिये मँझार, ये गुरु साँचे तारनहार॥
१८. मैं शठ फिस्यो करमवन माहिं, ऐसे गुरु कहुँ पाये नाहिं।
अब मोहि पुण्य उदै कछु भयो, साँचे गुरु को दर्शन लयो॥
१९. गुरु की थुति कर बारम्बार, सुवटा सोचे हिये मँझार।
सुमरत आप पाप भज गयो, घट के पट खुल सम्यक् थयो॥
२०. समकित होत लखी सब बात, यह मैं यह परद्रव्य विख्यात।
चेतन के गुण निजमहिं धरे, पुद्गल रागादिक परिहरे॥
२१. आप मगन अपने गुणमाहिं, जन्म-मरण भय जिनको नाहिं।
सिद्ध समान निहारत हिये, कर्मकलंक सबहि तज दिये॥
२२. ध्यावत आप माहिं जगदीश, दुहुं पद एक विराजत ईश।
इहविधि सुवटो ध्यावत ध्यान, दिन-दिन प्रति प्रगटत कल्यान॥
२३. अनुक्रम शिवपद जिय को भयो, सुख अनन्त विलसत नित नयो।
सत् संगति सबको सुख देय, जो कछु हिय में ज्ञान धरेय॥
२४. केवलिपद आतम अनुभूत, घट-घट राजत ज्ञान संजूत।
सुख अनन्त विलसे जिय सोय, जाके निजपद परगट होय॥
२५. सुवा बत्तीसी सुनहु सुजान, निजपद प्रगटत परम निधान।
सुख अनन्त विलसहु ध्रुव नित्त, ‘भैया’ की विनती धर चित्त॥
२६. सम्वत् सत्रह त्रैपन माहिं, आश्विन पहले पक्ष कहाहिं।
दशमी दशों दिशा परकाश, गुरु संगति तैं शिवसुखभास॥
स्रोत — बृहद् आध्यात्मिक पाठ संग्रह · रचनाकार: भैया भगवतीदासजी
प्रूफरीडिंग बाकी है