दोहा
चिन्मूरत चिंता हरन, पूरन वांछित आश॥
अश्वसेन अंगज निलौ, नमूं जिनेश्वर पाश॥१॥
अपने शुद्ध स्वभावसों, करै न कबहू प्रीति॥
लगे फिरहिं परद्रव्यसों, यह मूढनकी रीति॥२॥
चौपाई( १६ मात्रा )
मूरख कहै ग्रन्थ पहिचानों। सांच झूठको भेद न जानों।
जो कुछ लिख्यो सोई मै मानों। मेरे हृदय यहै ठहरानो॥३॥
धूप मांहि जो कहै अन्धेरा। सूरज अथवत होय सवेरा॥
हिंसा करत पुण्य बहु होई | ऐसौ लिख्यो सत्य मुहि सोई॥४॥
मा कहिकैं जो बांझ बखाने। कर्म न होय प्रकृति परमाने।
जो मोको उपदेशहि ऐसो। तो मैं कहूं सत्य सव तैसो॥५॥
सांच त्याग जो झूठ अलापै। झूठे वचन सत्य कहि थापै।
हिरदै सून्य सुन्यों मैं सबही। नैक विवेक धरों नहिं कवही॥६॥
ऐसे शून्य हिये जे प्रानी। ते कलियुगकी बनी निशानी।
तिनको देख दया मन धरिये | बाद विवाद कछू नहिं करिये॥७॥
दोहा
ज्ञानवंत सुन वीनती, परसों नाही काम।
अनुभव आतम रामको, ‘भैया’ लख निजधाम॥८॥
इति मूढाष्टकं।
रचयिता: पंडित श्री भैया भगवतीदास जी
Source: ब्रह्म विलास
खोज: भगवतीदास जी कृत मूढाष्टक, भगवतीदास जी कृत मूढ़ाष्टक, Mudashtak