शरीरभिन्नस्त्यज सर्व चेष्टां, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥१॥
ज्ञाताऽसि दृष्टाऽसि परमात्म-रूपी, अखण्ड-रूपोऽसि गुणालयोऽसि।
जितेन्द्रियस्त्वं त्यज मानमुद्रां, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥२॥
शान्तोऽसि दान्तोऽसि विनाशहीनः, सिद्धस्वरूपोऽसि कलंकमुक्त:।
ज्योतिस्वरूपोऽसि विमुञ्च मायां, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥३॥
एकोऽसि मुक्तोऽसि चिदात्मकोऽसि, चिद्रुपभावोऽसि चिरंतनोऽसि।
अलक्ष्यभावो जहि देहमोहं, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥४॥
निष्काम-धामासि विकर्मरूपा, रत्नत्रयात्मासि परं पवित्रम्।
वेत्तासि चेतोऽसि विमुंच कामं, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥5॥
प्रमादमुक्तोऽसि सुनिर्मलोऽसि, अनन्तबोधादि-चतुष्टयोऽसि।
ब्रह्मासि रक्ष स्वचिदात्मरूपं, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥६॥
कैवल्यभावोऽसि निवृत्तयोगी, निरामयी ज्ञात-समस्त-तत्त्वम्।
परात्मवृत्तिस्स्मर चित्स्वरूपं, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥७॥
चैतन्यरूपोऽसि विमुक्तभावो भावाविकर्माऽसि समग्रवेदी।
ध्यायप्रकामं परमात्मरूपं, मन्दालसा वाक्यमुपास्व पुत्र!॥८॥
इत्यष्टकैर्या पुरतस्तनूजम्, विबोधनार्थ नरनारिपूज्यम्।
प्रावृज्य भीताभवभोगभावात्, स्वकैस्तदाऽसौ सुगतिं प्रपेदे॥९॥
इत्यष्टकं पापपराड्ंमुखो यो, मन्दालसायाः भणति प्रमोदात्।
स सद्गतिं श्रीशुभचन्द्रमासि, संप्राप्य निर्वाण गतिं प्रपेदे॥१०॥
स्रोत: मङ्गल भक्ति सुमन (२०२४), पृष्ठ २०१