ग्यान बिना दुख पाया रे, भाई।
भौ दस आठउ श्वास सास मैं, साधारन लपटाया रे॥टेक॥
काल अनन्त यहां तोहि बीते, जब भई मंद कषाया रे।
तब तू निकसि निगोद सिंधु तैं, थावर होय न सारा रे॥१॥
क्रम क्रम निकसि भयौ विकलत्रय, सो दुख जात न गाया रे।
भूख प्यास परवस सही पशुगति, बार अनेक बिकाया रे॥२॥
नरक माहिं छेदन भेदन बहु, पुतरी अगनि जलाया रे।
सीत तपत दुरगंध रोग दुख, जानै श्री जिनराया रे॥३॥
भ्रमत भ्रमत संसार महावन, कबहुँ देव कहाया रे।
लखि पर विभव सह्यौ दुख भारी, मरन समै बिललाया रे॥४॥
पाप नरक पशु पुन्य सुरग वसि, काल अनन्त गमाया रे।
पाप पुन्य जब भए बराबर, तब कहुँ नर भौ जाया रे॥५॥
नीच भयौ फिरि गरभ पडयौ, फिरि जनमत काल सताया रे।
तरुन पनौ तू धरम न चेतौ, तन धन सुत लौ लाया रे॥६॥
दरव लिंग धरि धरि मरि मरि तू, फिर फिर जग भज आया रे।
‘द्यानत’ सरधा जु गहि मुनिव्रत, अमर होय तजि काया रे॥७॥
Artist- पं. द्यानतराय जी
खोज: Gyan bina dukh paya re, Bhai